Nederland - Montesquieu Instituut

Het Koninkrijk der Nederlanden behoort tot de zes oprichters van de Europese Unie.

De wortels van de Nederlandse natie liggen in de 80-jarige oorlog, waarin de zeven onafhankelijke provinciën tussen 1568 en 1648 hun onafhankelijkheid bevochten. In de zestiende en zeventiende eeuw werd Holland een draaischijf in de handel met Noord- en Oost-Europa, terwijl de vestiging van talloze handelsnederzettingen in Zuid- en Oost-Azië zorgde voor een ongekende stijging van de welvaart.

In 1815 werd Nederland een koninkrijk, waarvan tot 1830 ook België en Luxemburg deel uitmaakten. De handelsposten op Java werden in de tweede helft van de negentiende eeuw uitgebouwd tot een indrukwekkend koloniaal rijk, dat bleef bestaan tot de onafhankelijkheid van Indonesië in 1949. Nederland is één van de grondleggers van de Europese samenwerking, en trad in 1952 toe tot de Europese Gemeenschap van Kolen en Staal, de voorloper van de Europese Unie.

Toonaangevende Nederlandse schilders zijn Rembrandt van Rijn, Johannes Vermeer, Frans Hals, Jan Steen, Vincent van Gogh en Pieter Mondriaan. Belangrijke schrijvers zijn Multatuli, Louis Couperus, Gerard Reve, Harry Mulisch en Willem Frederik Hermans.

Op sportgebied onderscheidden zich de atlete Fanny Blankers-Koen, die vier gouden medailles won tijdens de Olympische Spelen in Londen (1948) en de judoka Anton Geesink (goud in Tokyo 1964). Jan Janssen en Joop Zoetemelk wonnen zowel de Tour als het WK-wielrennen, Richard Krajicek in 1996 het tennistoernooi van Wimbledon. Johan Cruijff, Marco van Basten en Ruud Gullit gaven het Nederlandse voetbal een mondiale uitstraling. Internationale roem vergaarden ook de zwemmers Inge de Bruijn en Pieter van den Hoogenband, de wielrenster Leontien van Moorsel en dressuurruiter Anky van Grunsven. Nederland is een prominent hockey- en schaatsland.