Ziekte en gezondheid in de Europese Unie - Montesquieu Instituut

Binnen de Europese Unie zijn voorzieningen voor ziekte voor een groot deel op elkaar afgestemd. Mensen die hier voordeel van hebben zijn bijvoorbeeld de miljoenen toeristen die ieder jaar op vakantie naar het buitenland gaan, en migrerende werknemers en hun gezinnen.

Buitenlandse instanties moeten rekening houden met lopende zaken in verzekering, arbeid of wonen in het land van herkomst. Dat betekent dat u verzekerd blijft als u in een ander land van de EU gaat werken.

Hiermee worden bedoeld de inkomsten uit werk die u zou mislopen doordat u ziek wordt. Daarbij komen ook de kosten die worden gemaakt vanwege hulpbehoevendheid.

De regel is dat uitkeringen bij ziekte altijd worden uitbetaald volgens de regels van het land waar de verzekering loopt . Als u als Nederlander tijdelijk in Duitsland aan het werk bent en u wordt ziek, dan geschiedt de uitbetaling dus volgens de regels die in Nederland bestaan. Daaruit volgt ook dat het bedrag dat u uitgekeerd krijgt afhankelijk is van het oorspronkelijke land waar de verzekering is afgesloten. In principe betaalt de instantie waar u verzekerd bent de uitkeringen uit.

Met verstrekkingen worden bedoeld medische en tandheelkundige zorg, geneesmiddelen en ziekenhuisopnamen, en de rechtstreekse terugbetaling van de kosten van deze voorzieningen.

In tegenstelling tot de uitkeringen bij ziekte, worden verstrekkingen meestal uitbetaald volgens de regels van het land waar u verblijft . Als u bijvoorbeeld als Nederlander tijdelijk in Frankrijk verblijft en u krijgt een aandoening waardoor u naar het ziekenhuis moet, dan wordt het ziekenhuisverblijf vergoed volgens de regels van Frankrijk. Dit kan zowel gunstig als ongunstig uitpakken ten opzichte van de Nederlandse situatie. De verstrekkingen worden uitgekeerd door de bevoegde instantie in uw woonplaats in het buitenland, op dezelfde wijze als wanneer u daar verzekerd zou zijn.

Mocht u niet verzekerd zijn in het land waar u tijdelijk verblijft, dan heeft u toch recht op alle noodzakelijke verstrekkingen. De status van uw verblijf is daarbij ook niet van belang. Het maakt dus niet uit of u toerist, gepensioneerde, gedetacheerd werknemer, werkzoekende, of student bent.

Op 8 juni 2010 stemde de Raad in met een richtlijn over de vergoeding van medische kosten die zijn gemaakt in een ander EU-land dan het land van herkomst. Deze nieuwe richtlijn maakt het voor EU-burgers gemakkelijker om medische zorg te ontvangen in een ander EU-land. Hier zijn echter wel voorwaarden aan verbonden. Zo dient de verzekeringsmaatschappij in het land van herkomst van tevoren om toestemming te worden gevraagd. Daarnaast mogen de kosten niet veel hoger liggen dan wat een soortgelijke behandeling in het eigen land zou kosten. Het Europees Parlement moet echter nog instemmen met deze nieuwe regeling.

Ook bestaat er sinds 2004 een Europese gezondheidskaart, ook wel bekend als EHIC. Met die kaart kunnen inwoners van de EU, plus Noorwegen, Liechtenstein, IJsland en Zwitserland, in heel Europa een beroep doen op noodzakelijke medische zorg.

Dit is een initiatief van de Europese Commissie om de elektronische uitwisseling van medische gegevens tussen landen te verbeteren. Het doel: artsen kunnen patiënten altijd goed behandelen, ongeacht waar de medische informatie zich op dat moment in Europa bevindt. Reizen door Europa of tijdelijk wonen in een ander EU-land wordt daardoor een stuk makkelijker.

Het project zorgt er onder andere voor dat:

• - 

  dat essentiële geneesmiddelen kunnen worden aangevuld als een patiënt die kwijtraakt
• - 

  een arts die de taal van de patiënt niet spreekt toch kan worden ingelicht over de gezondheidstoestand van die patiënt
• - 

  een arts zonder veel kennis van de patiënt een diagnose kan stellen
• - 

  de juiste geneesmiddelen worden voorgeschreven