Gele kaart - Montesquieu Instituut

Dit is één van de middelen die nationale parlementen kunnen inzetten om ervoor te zorgen dat het subsidiariteitsbeginsel wordt nageleefd. Wanneer zij van mening zijn dat het onderwerp van een wetsvoorstel niet op Europees niveau, maar op landelijk, provinciaal of gemeentelijk niveau thuishoort, kunnen zij dat laten weten aan de voorzitters van het Europees Parlement, de Raad van Ministers en de Europese Commissie. Als een derde van de nationale parlementen deze mening deelt, zal de Europese Commissie het voorstel moeten heroverwegen. Er wordt dan gesproken over de 'gele kaart'. Bij voorstellen op het terrein van justitie en politie is een kwart van de stemmen genoeg.

De optie van de gele kaart maakt het voor de Europese Commissie als indiener van Europese wetsvoorstellen lastiger om ongestoord haar gang te gaan. Als zij na heroverweging alsnog besluit om een bepaald wetsvoorstel in te dienen, zal zij redenen moeten geven voor haar besluit.

De mogelijkheid van de gele kaart is op aandringen van Nederland op 1 december 2009 in het Verdrag van Lissabon opgenomen. Het doel van de kaart was het versterken van de democratische controle van de nationale parlementen op de wetgeving in Brussel.  

Inhoudsopgave van deze pagina:

Uitgebreid

Delen

1. Juridisch kader

2. Meer informatie

De gele kaart vindt zijn basis in het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU):

• - 

  rol nationale parlementen: VEU titel II art. 12
• - 

  procedurele details: protocollen 1 (art. 3), 2 (art. 7, lid 2)