Liveblog Azerbeidzjan - Montesquieu Instituut

Big brother woont in Azerbeidzjan

Ivo Thijssen - dag 3

Vandaag ben ik bij de persconferentie van Khadija Ismayilova geweest (zie ook de 1vandaag uitzending met Gerben-Jan Gerbrandy). Khadija is een onderzoeksjournaliste. Zij heeft de afgelopen periode onderzoek gedaan naar corruptie in Azerbeidzjan. Niet geheel onverwacht kwamen er steeds de namen van familieleden van president Aliyev boven tafel. En hoe los je dat op als dictator?

7 maart werd Khadija geconfronteerd met de ‘oplossing’. Ze ontving een berichtje met de boodschap ‘hoer, houd je gedeisd of je zult ten schande worden gebracht’. Khadija heeft dit niet gepikt en is naar het OM gestapt. Het OM heeft niet gereageerd en opeens verschenen er beelden van haar op internet . Niet zo maar beelden. Seksfilmpjes… Khadija met haar eigen vriendje in haar eigen huis!

Uit onderzoek blijkt dat er drie camera’s geinstalleerd zijn in haar huis. Het OM heeft besloten een onderzoek te openen naar inbreuk op privacy. Khadija neemt daar geen genoegen mee. Zij eist tevens een onderzoek naar het bedreigen van een journalist. Aliyev heeft echter niet alleen overal ogen, hij heeft ook de touwtjes stevig in handen. Het OM weigert zo’n onderzoek namelijk pertinent.

Echt lekker zal ik niet slapen vanavond. Toch benieuwd of er in mijn hotelkamer ook camera’s hangen. Hoe zou ik die kunnen ontdekken?

Freedom for political prisoners / freedom of speech

Erik van der Meij - dag 2

Na een enerverende eerste dag te hebben beleefd (bijv: taxichauffeur die seminar lokatie niet kon vinden of geen deelnemerslijst hebben) had ik de eer om vandaag een training te mogen geven over hoe je een lobbystrategie kan formuleren en hoe je je een plan opstelt om dit financieren. Dit sloot aan op de sessie van Manon de dag ervoor. Samen met de deelnemers heeft zij een stakeholders kaart gemaakt om te bepalen wie belangrijk voor hen zijn.

Vanuit haar sessie kwamen een paar organisaties naar voren: IFLRY, LYNC (Liberal Youth North Caucasus), FNF (Friedrich Nauman Foundation) en het Europees Parlement. Met de informatie die tijdens de sessie van vandaag naar voren kwam hebben we de deelnemers twee opdrachten meegegeven. Eerste opdracht was het schrijven van een lobbyplan volgens de lobby cascade, een lijst met vragen over wat ze willen bereiken en hoe ze dit willen bereiken.

In groepjes heeft men een plan geschreven en daarna gepresenteerd. Duidelijk werd meteen dat voor elke groep het doel was om te strijden voor vrijheid van meningsuiting en de vrijlating van politieke gevangenen. Waar het doel duidelijk was ook helder dat aan de weg er naar toe nog wel gesleuteld mag worden. Wat tevens opviel was dat de vrouwelijke deelneemsters een stuk mondiger waren. Later vandaag meer over de dag van gisteren….

- -

Na de sessie over lobby strategien, zijn we doorgegaan met hoe deze plannen te financieren. Hier kwam duidelijk naar voren dat men veel wil en nodig heeft, daardoor is het voor hen moeilijk om prioriteiten te stellen. Begrip valt hier zeker op te brengen. Want wat als een vriend of vriendin van je is opgepakt en je wilt deze persoon vrij krijgen? Diegene heeft een advocaat nodig om vrij te komen. Maar kan deze advocaat alles in zijn eentje? Wil je politieke druk opvoeren door buitenlandse hulp in te roepen? Of wil je op straat campagne voeren voor de vrijheid van je vriend of vriendin? Kortom, de Azeri hebben veel hulp nodig om hun ideaal te bereiken, vrij te zijn.

Bij afloop van de sessie over lobbyen, zijn we met zn allen pizza gaan eten. Dan kom je ook persoonlijk in gesprek met de deelnemers. Zo kwam ik in gesprek met een meisje die vertelde dat ze oorspronkelijk uit Nagora Karabach kwam, alleen al sinds 1993 in Baku woont. Op haar derde moest ze met haar familie vluchten omdat ze anders niet meer veilig was. Haar grote droom was om nog een keer terug te gaan naar geboortegrond, iets wat ze in komende 10 tot 20 jaar nog niet ziet gebeuren…

Als afsluiter van de dag hebben we in de avond een lagerhuis debat georganiseerd. Onder leiding van Sam (en met behulp van een vertaalster) heeft men over verschillende zaken gediscussieerd, zoals wie is voor de natie staat en over welke kleur beter is (rood of blauw). Men was niet bekend met deze stijl van debat, maar ging wel volop in het spel mee. Na het spel zijn wij als seminar team als afsluiting van de dag een Turkse bar ingedoken om alle nieuwe ervaringen te laten bezinken….

Welkom in Bakoe

Sam Quax - dag 1

“I am just talking about my country with you, they cannot do anything to me now. ” Welkom in Bakoe, Azerbeidzjan. De Jonge Democraten en IFLRY zijn hier om trainingen te geven aan lokale jongerenorganisaties over zichtbaarheid.

Azerbeidzjan is een autoritaire staat. President Aliyev is de zoon van president-af Aliyev, wat toch al een indicatie is dat er iets niet helemaal goed zit. Geholpen door een flinke oliesector kon deze man meer mensen aan een baan helpen en grote projecten beginnen, maar een duurzame verbetering van de levensomstandigheden is er nog niet. Een grote glazen kantoorvilla naast een kartonnen krot geeft je ook te denken over de prioriteiten van je zogenaamd democratische regering.

De jongeren die we hier ontmoeten zien deze omstandigheden om zich heen, maar hun kritiek komt hun soms duur te staan. Sommigen worden in de gevangenis gegooid, maar de meesten worden geconfronteerd met een gebrek aan publiciteit, propaganda tegen hun organisatie en geldtekorten. Even een fundraising-event houden wordt door de regering onmogelijk gemaakt, en door deze continue tegenwerking is heeft deze generatie zich nooit kunnen trainen in het leiden van hun vereniging, of het organiseren van politieke acties.

Deze week proberen we die generatie te helpen om de trend te keren. Met het Eurovisiesongfestival dat binnenkort in Bakoe wordt gehouden staat het land in de spotlights, en deze jongeren zijn van plan van zich te laten horen. Als we daar ons steentje aan bij kunnen dragen, mogen we weer tevreden naar huis vertrekken.

Komende dagen blijven we bloggen!

Meer over...

Delen