Lenen over de grens inzichtelijker en beter beschermd - Montesquieu Instituut

Europese regelgeving moet ervoor zorgen dat geld lenen bij een bank in een ander Europees land makkelijker wordt. Het Europees Parlement en de Raad van Ministers werden het in 2008 eens over een nieuwe richtlijn voor het consumentenkrediet. Daardoor wordt het voor consumenten makkelijker om de kosten van het lenen van bedragen tussen 200 en 75.000 euro in verschillende lidstaten te vergelijken.

De richtlijn is in juni 2010 door de EU-lidstaten omgezet in nationale wetgeving. In november 2010 is in Nederland een wetsvoorstel voor een betere consumentenbescherming bij kortlopende kredieten zoals zogenaamde 'flitskredieten' aangenomen. Het  wetsvoorstel verwerkt de Europese richtlijn consumentenkrediet in de Nederlandse wetgeving.

Inhoudsopgave van deze pagina:

Delen

1. Voorgeschiedenis
2. Voorstel regeling
3. Europees Parlement en de Raad

4. De nieuwe richtlijn
5. Meer informatie

In de markt voor consumentenleningen gaat jaarlijks 800 miljard euro om. Slechts 1 procent daarvan wordt bij een bank over de grens geleend. Van een interne markt voor geldleningen is dus nauwelijks sprake. 

De oude Europese richtlijn uit 1987 was achterhaald door de sterk veranderende markt en de vele nieuwe producten op het terrein van geldleningen. De nieuwe ontwikkelingen dwongen de lidstaten nieuwe regels op te stellen. Ieder land deed dat zo op zijn eigen manier. Het resultaat was dat er concurrentievervalsing tussen kredietgevers binnen de Unie ontstond en dat de consument niet overal dezelfde bescherming genoot.

De Europese Commissie gaf in 2002 de aanzet voor de vernieuwing van de oude richtlijn voor het consumentenkrediet. De nadruk in het voorstel van de Commissie lag op het bevorderen van de doorzichtigheid van kredietaanbiedingen en het vastleggen van beschermingsconstructies voor de consument die voor de gehele Unie moeten gelden. Zo wilde de Commissie alsnog een interne markt voor consumptieve leningen van de grond krijgen.

In 2008 bereikte het Europees Parlement overeenstemming over het voorstel voor de nieuwe richtlijn. Een van de grootste struikelblokken daarbij was de hoogte van de compensatie die een kredietverstrekker mag rekenen als een consument zijn lening vroegtijdig opzegt.

Uiteindelijk is naar een evenwicht gezocht tussen de belangen van de consument die de lening aangaat en de aanbieder van de lening. Het compromis is nu dat lidstaten de mogelijkheid krijgen een kredietverlener bij wijze van uitzondering toe te staan een hogere compensatie aan de klant door te berekenen als hij kan aantonen dat de Europese regels negatief voor hem uitpakken.

Op 23 april 2008 ondertekenden de Raad en het Europees Parlement de definitieve richtlijn. Lidstaten werden geacht de richtlijn binnen twee jaar om te zetten in nationale regelgeving. 

De richtlijn richt zich op transparantie en consumentenrechten. De belangrijkste punten uit de richtlijn zijn:

• - 

  de berekening van de kosten van een lening moet doorzichtig zijn
• - 

  scherpere eisen voor informatievoorziening richting consumenten: de consument kan dankzij verplichte standaardinformatie van de kredietverstrekker precies zien wat hij aan een lening in eigen land of in een andere lidstaat kwijt is
• - 

  een consument mag binnen veertien dagen zijn overeenkomst met een kredietverlener kosteloos opzeggen, als bescherming tegen impulsaankopen waarvan hij later spijt krijgt
• - 

  consumenten kunnen bij een lening in het buitenland rekenen op dezelfde bescherming als die hij in eigen land geniet

De nieuwe regels gelden alleen voor consumptieve kredieten met een looptijd van ten minste een maand. Hypotheken of uitgaven gedaan met een creditcard vallen buiten de regeling.