Betalingstermijnen: niet meer dan 30 dagen om een rekening te betalen - Montesquieu Instituut

Sinds 16 maart 2013 moeten bedrijven hun facturen in principe binnen zestig dagen betalen. Overheidsinstanties moeten in de meeste gevallen binnen dertig dagen betalen. Dat is het gevolg van een Europese richtlijn.

Ondernemingen komen vaak in grote financiële problemen doordat andere bedrijven en instanties te laat zijn met de betaling van openstaande rekeningen. Zeker in Nederland, waar veel middelgrote en kleine bedrijven actief zijn, kunnen late betalingen innovatie en ontwikkeling in de weg staan. Voor een kleine onderneming kan een groot aantal openstaande rekeningen soms zelfs een faillissement betekenen.

Het Europees Parlement zet zich al enkele jaren in voor strenge en duidelijke regels over betalingstermijnen. In september 2010 kwamen de Raad van de Europese Unie en de commissie Interne markt van het Europees Parlement tot een compromis: de deadline voor betalingen moet voor zowel overheidsorganisaties als voor het bedrijfsleven op 30 dagen liggen. Waarom zijn de partijen nu tot een overeenkomst gekomen en hoe ziet het compromis eruit?

De Europese Commissie en het Europees Parlement zijn van mening dat bestaande Europese wetgeving uit 2000 (richtlijn 2000/35/EC) niet effectief is geweest voor het tegengaan van late betalingen. Volgens het Europees Parlement hebben voornamelijk kleinere ondernemingen simpelweg niet de middelen om betaling af te dwingen. Om die reden is besloten dat er meer bescherming moet komen voor bedrijven en hun werknemers. De Duitse europarlementariër Barbara Weiler van de Socialistische fractie (S&D), de woordvoerder namens het Europees Parlement, zei: "Er moeten strengere deadlines en hardere sancties komen om ervoor te zorgen dat middelgrote en kleine bedrijven niet langer worden gedwongen om als banken voor publieke instanties en grote ondernemingen te dienen".

Met het ontstaan van de financiële crisis is het voor veel kleinere ondernemingen alleen nog maar moeilijker geworden om het hoofd boven water te houden. Juist nu kan het niet betalen van grote facturen fataal zijn voor een onderneming. Daarnaast worden bedrijven door gebrek aan regelgeving gedwongen zich risicomijdend op te stellen en dat staat innovatie en ontwikkeling in de weg.

De commissie Interne markt van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie bereikten in september 2010 een compromis over een betalingsdeadline van 30 dagen voor zowel het bedrijfsleven als overheids- en non-profitorganisaties. De nieuwe regels moeten leiden tot meer transparantie en minder mogelijkheden voor organisaties om onder betalingstermijnen uit te komen.

Bij betalingen tussen bedrijven (zogenaamde Business-to-business relaties) mag de betalingstermijn verhoogd worden naar 60 dagen, indien beide partijen daarmee akkoord gaan. De 60-dagenlimiet voorbij laten gaan mag alleen in uiterste noodzaak, in overleg met de andere partij. Voor overheidsorganisaties is de absolute deadline 30 dagen, hier mag niet overheen gegaan worden. Dit was één van de eisen van het Europees Parlement tijdens de onderhandelingen. Alleen bij de gezondheidszorg wordt hier een uitzondering op gemaakt. Mochten de betalers toch aan de deadlines voorbijgaan, dan mogen de schuldeisers 8% rente vragen en € 40 administratiekosten berekenen.

Europarlementariër Barbara Weiler zei het volgende over het compromis: "Deze wetgeving zorgt voor een nieuwe ethiek op het gebied van betalingen in Europa". Ze zei verder dat als het aan het Europees Parlement had gelegen, de regelgeving strenger zou zijn geweest met bijvoorbeeld minder ruimte voor uitzonderingen. Maar met 27 lidstaten aan de onderhandelingstafel kun je niet anders dan compromissen sluiten.

Het Europees Parlement heeft de richtlijn op 20 oktober 2010 aangenomen.

De lidstaten waren in de aanloop naar dit compromis niet eensgezind over de vraag of strengere regelgeving gewenst is. Duitsland was bijvoorbeeld erg kritisch. Zij vroegen zich onder meer af of late betalingen in business-to-business (B2B) relaties ook onder de Europese richtlijn moeten vallen. Een aantal internationale politici en economen zijn van mening dat de richtlijn hiermee de  vrijheid om overeenkomsten te sluiten van ondernemingen beperkt.

Een aantal landen, waaronder Groot-Brittannië en Frankrijk, heeft zelf al maatregelen getroffen om de economische effecten van late betalingen tegen te gaan. In Groot-Brittannië kennen overheden sinds kort een 10-dagenlimiet voor betaling van facturen. In Portugal en Griekenland, waar betalingen het langst op zich laten wachten, is men blij met de voorstellen van het Europees Parlement.

Begin oktober 2012 lanceerde eurocommissaris Tajani (Industrie en Ondernemerschap) een voorlichtingscampagne in alle EU-lidstaten en Kroatië. De campagne is bedoeld om een snelle omzetting van de richtlijn bestrijding betalingsachterstanden in nationaal recht aan te moedigen.

'Dit zal het midden- en kleinbedrijf essentiële steun bieden in de huidige economische crisis, nu het verkrijgen van krediet bijzonder moeilijk is geworden. Het is ook essentieel dat Europese bedrijven, met name het midden- en kleinbedrijf, weten wat hun rechten zijn en hoe zij daar het beste gebruik van kunnen maken', aldus Tajani.

De lidstaten hadden tot 16 maart 2013 om hun regels aan de richtlijn aan te passen. Vanaf die datum gelden de nieuwe betaaltermijnen in de hele Europese Unie.

Hieronder staan een aantal veel gehoorde argumenten, waarbij bijna altijd wel kanttekeningen te maken zijn. Dat maakt een oordeel niet eenvoudig. Europa is wikken en wegen.

Tip: Na het lezen van de argumenten kunt u zelf Uw reactie geven.

Uw reactie

Door op Uw reactie te klikken kunt u laten weten, wat u van de verschillende argumenten vindt. Ook kunt u natuurlijk andere argumenten aandragen. Uw reactie wordt zeer op prijs gesteld.